Al ruim één jaar sedert de kleine De Croo van Open VLD de regering deed vallen omdat hij het gerommel over de staatshervorming en de splitsing van BHV niet langer kon aanzien. De vier Franstalige partijvoorzitters dachten NVA een hak te kunnen zetten door aan Voka (de Vlaamse ondernemersorganisatie die sterk aanleunt bij NVA) even hun standpunten te verduidelijken, nadat eerder De Wever succes oogstte bij de Franstalige ondernemers. Dat gebeurde dan op 11 april 2011. Waren zij even verkeerd! De bedrijfsleiders getuigden na afloop dat ze diep ontgoocheld waren over het gebrek aan moed en toekomstvisie. Terwijl Franstalig België juist een jongere bevolking heeft en veel ruimte om te ondernemen. De Franstalige partijvoorzitters benadrukten echter vooral het belang van de voortdurende transfers. Al zullen ze wel andere woorden hebben gebezigd.
Karel Vink, topmanager en burgerlijk ingenieur, was daar ook bij en hij zegt in Knack 18 vandaag dat we een nieuwe regering nodig hebben zodat er noodzakelijke sociaal-economische maatregelen kunnen worden genomen. Juist ja. Kan de heer Vink me dan eens laten weten welke dergelijke maatregelen de vorige regeringen Paars II (2003-2007) en en huidige Leterme I (2007-20??) dan zoal hebben genomen?
Het Generatiepact misschien? Laat me niet lachen! Dat betrof gewoon een gordijnpact. In ons land is men zo dwaas geweest om de pensioenen in real time te betalen met de bijdragen van de werkenden. In een tijdperk waarin de kindersterfte zowat onder controle was maar geboortebeperking onbestaande (1910 - 1960) waardoor er bijzonder talrijke gezinnen ontstonden, leek het dat er werkvolk genoeg zou zijn. Mijn grootvader van vaders' kant maakte deel uit van een gezin die een café uitbaatte in Kalken dat toepasselijk "Café De Negen Gebroeders" werd gedoopt... Er waren trouwens ook nog twee "gezusters" Mijn vader was één van zeven, mijn moeder één van acht kinderen. Het kon niet op. Alle gekheid op een stokje: dan moet je toch gewoon de pensioenleeftijd vandaag optrekken? Een elementaire vorm van solidariteit met de werkende generatie die de vakbonden vreemd is. Vakbonden zijn vandaag het omgekeerde van solidariteit. Alleen met zichzelf zijn ze solidair, niet met anderen.
De waarheid en oorzaak van alle miserie in ons land is dat men steeds de vrede heeft afgekocht met in beton gegoten dotaties en regels. Hoeveel landen zijn er waar de werkloosheidsuitkering onbeperkt in de tijd is, wat misschien nog acceptabel is in tijden van massale afdankingen, maar niet vandaag wanneer we verplicht Oost-Europese bouwvakkers en verpleegsters inschakelen om het werk gedaan te krijgen. Terwijl er een half miljoen werklozen zijn! Geen wonder dat er geroepen wordt om de sociale zekerheid te splitsen als de anderen steeds weigeren om op te treden tegen zulke en andere mistoestanden.
Neem nu de saga rond de nucleaire winsten van vooral Electrabel. Wij betaalden vroeger meer voor onze elektriciteit om de kerncentrales versneld af te schrijven. Daardoor produceren deze centrales nu zeer goedkope elektriciteit, zoals door de CREG aangetoond. Dat past blijkbaar niet in het kraam van de Franstaligen want de Nationale Bank (nog zo een nutteloze instelling sedert de invoering van de Euro) werd gevraagd om de cijfers van Electrabel te bevestigen (sorry, "onderzoeken"), wat ze uiteraard deden. Reynders (MR) en Magnette (PS) waren er als de kippen bij 500 miljoen als bruto bijdrage naar voor te schuiven. Ondertussen blijkt dat Electrabel de stroom véél duurder verkochten dan de ze de NB hebben voorgelogen. Waardoor de cijfers van de CREG (1.750 miljoen winst ipv 800 miljoen) en niet die van Electrabel/NB juist blijken. Wat schuilt hier dan achter? Wie wordt hier beter van? Wie is er betaald? Wat belet de regering om, naar analogie met de Franse regering, de energieprijzen te plafonneren door ze aan die Franse prijzen te koppelen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten